close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • AKTUALNOŚCI

  • 22 stycznia 2019

    Dwoje obywateli Węgier - Marianne Dobos i István Lagzi - odebrało 22 stycznia 2019 w Ambasadzie RP w Budapeszcie przyznane im polskie odznaczenia państwowe.

    Oboje zostali odznaczeni przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Krzyżami Kawalerskim Orderu Zasługi RP za działania na rzecz współpracy polsko-węgierskiej i pielęgnowanie wiedzy o wspólnej historii Polaków i Węgrów. Odznaczenia wręczyła im kierująca placówką Małgorzata Radwan-Vass, kierownik Wydziału Polityczno-Ekonomicznego.

     

    Marianne Dobos to węgierska pisarka, która od lat zajmuje się zbieraniem relacji Żydów ocalonych z Holokaustu oraz ratujących ich osób. Jest autorką ponad dwudziestu książek poświęconych tej tematyce. Jej całe zawodowe życie to próby poszukiwania sprawiedliwości. W swoich książkach pisze też często o bohaterskiej roli Polaków w ratowaniu Żydów podczas II wojnie światowej. Z dużą dawką artystycznego piękna oraz wyjątkową dbałością o szczegóły historyczne pokazuje, jak trwała nić powiązań połączyła społeczeństwa Polski i Węgier w krwawych zawieruchach XX wieku. Marianne Dobos w swojej twórczości poświęciła wiele miejsca roli polskiego kościoła katolickiego w ratowaniu Żydów, a także postaciom polskich świętych. W kręgu jej zainteresowań są również polskie osoby duchowne, które z narażeniem życia ratowały Żydów w czasie II wojny światowej. Niedawno ukazała się w polskim przekładzie jej książka „Wskrzeszenie nagiego Łazarza”, której bohaterem jest polski duchowny-męczennik Wojciech Topoliński.

     

     

     

     

    István Lagzi jest absolwentem Wydziału Historii i Geografii Uniwersytetu w Debreczynie oraz politologii na Uniwersytecie w Budapeszcie (ELTE), emerytowanym pracownikiem naukowym, byłym wicedyrektorem i dyrektorem Węgierskiego Instytutu Kultury w Warszawie, byłym radcą ambasady Węgier w Warszawie. To osoba niezwykle zasłużona dla kształtowania relacji polsko-węgierskich i niestrudzony propagator wiedzy o polskiej historii na Węgrzech. Przedmiotem jego szczególnego zainteresowania były losy polskich uchodźców na Węgrzech w latach drugiej wojny światowej. Jego prace badawcze odznaczają się profesjonalizmem i rzetelnością, a dorobek naukowy stanowi bardzo cenny wkład w kształtowanie i pielęgnowanie relacji polsko-węgierskich. Jest autorem ośmiu dużych monografii, w tym siedmiu dotyczących polskich uchodźców cywilnych i wojskowych. Wśród tych najbardziej znanych wymienić należy pionierską książkę, wydaną w okresie, kiedy problematyka ta była na Węgrzech tematem tabu „Uchodźcy polscy na Węgrzech w latach drugiej wojny światowej” z 1980 roku, a także „Drogę żołnierza polskiego przez węgierską granicę w latach 1939-1941” z 1987 roku. Jest ponadto autorem ponad 200 artykułów naukowych, z czego aż ponad 50 dotyczy polskich uchodźców na Węgrzech w czasach II wojny światowej.

     

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: